Uitreiking eerste boek

Uitreiking oog in oog
Wat een bijzonder moment was dat, voor het eerst oog in oog met mijn eigen boek!

Dankjewel Cees Scholten en Scholtenuitgeverij dat jullie dit mogelijk maakten! Wat leuk om bij jullie in Zwolle samen te vieren dat mijn boek af en te koop is.

In ‘Oog in oog’ lees je hoe onbegrijpelijk groot Gods liefde is. Denk jij van jezelf dat je in Gods ogen altijd goed genoeg bent? Houdt jij van jezelf zonder dat je jezelf tekortkomingen aanrekent? Nee? Dan is dit boek echt wat voor jou!

GROTE STAPPEN, SNEL THUIS

Het schrijven heeft me ruim een jaar gekost. Net zo lang als het duurt dat een kind zich van zijn eerste wankele stapjes naar zijn vaste vlotte loopje ontwikkelt. In die zin is God net als een jonge moeder, die de tijd neemt om mij van dat lachwekkende gewaggel naar die watervlugge beentjes te begeleiden. Fijn zo’n metafoor waarin je jezelf of een ander herkent, want ik ben zelf ook zo’n moeder geweest.

In die zin is God net als een jonge moeder, die de tijd neemt om mij van dat lachwekkende gewaggel naar die watervlugge beentjes te begeleiden.

Mijn oudste dochter schreeuwde al met 9 maanden ‘Zelf doen!’ als het op lopen aankwam, en ik ging daarin mee. Vooral aansluiten bij de ontwikkeling van dit kind, voelde ik instinctief aan. Maar soms wilde ik even opschieten na zo’n wandeling met onderbrekinkjes van vallen-en-opstaan, afleidingen die haar oog troffen en eigengereidheid in de te nemen route, en dan tilde ik haar op en renden we het laatste stukje samen. Dat was altijd fun, met mijn kracht kwamen we samen lekker snel op de bestemming, en het spannende stuiterende hotsen en botsen op mijn arm vond zij een heerlijke belevenis.

Zo’n grapje haalde God ook met mij uit. Ruim een jaar deed ik over het schrijven van het boek, met onderbrekingen genaamd baan-op-school, pubers in huis, sociale netwerken en alles wat jij je hierbij vast kunt voorstellen. De computer ging een paar uur aan en ook weer een paar uur uit. Tot God dat laatste stuk met me rennen ging. Ik zei thuis dat het misschien een goed idee was om me een paar dagen terug te trekken in een fijne stacaravan van vrienden om zo een stuk op te kunnen schieten met schrijven. Ik moest nog zeker twee-derde deel. En ik zou vier dagen gaan. Geen enkel hersendeeltje in mij dacht dat ik ’t af zou krijgen. Toen kwam ik in de caravan en tilde God me op. Met een enkele koffie- en broodjespauze en slechts een paar uur slaap per nacht was mijn boek na twee en een halve dag af. Hij tilde me op en rende met me weg. Grote stappen, snel thuis.

STAMPPOT OF TAPAS DOOR DE OGEN VAN EEN SCHRIJVER

Ze zeggen wel eens dat het hoofd van een schrijver vol zit en dat er chaos heerst en pas weer leeg is en rust vind als alles op papier staat. Maar mijn hoofd was leeg toen het idee in mijn geest landde om dit boek te schrijven. Er liep een lijntje achter het netvlies van mijn ogen van idee naar eindresultaat, maar in de mist van mijn onverlichte geest had het kleur nog smaak. Totdat God midden in de nacht een kaarsje aanstak en Zijn Geest licht wierp in mijn bovenkamer en ik een rijk gedekte tafel zag staan, mijn boek van begin tot eind. Hij nam mij aan Zijn hand en liep met me langs de tafel, en gaf mij hoofdstuk na hoofdstuk aan. Zestien gangen, zijn complete menu voor mij.

Hij nam mij aan zijn hand en liep met me langs de tafel, en gaf mij hoofdstuk na hoofdstuk aan.

Gods Geest is onbeschrijflijk, en de werking ervan niet te bevatten, maar als Hij zijn gedachten in jou plant, zoals Hij die nacht met mijn geest deed, is de tel van een moment genoeg om een wereld te ontvangen. Vanaf dat moment zat mijn hoofd als schrijfster vol maar er heerste beslist geen chaos. God is een God van orde en rust, en alles wat Hij mij in dat moment gaf was totaal overzicht en daarmee rust. Ik hoefde alleen maar te gaan zitten aan mijn buro en te genieten van het proces van wegschrijven.